op zoek naar mijn mojo

Weekend. En ik was er wel aan toe. Ik ben mijn mojo een beetje kwijt.

Vroeger werkte ik full-time als visual merchandiser bij IKEA. Een super leuke baan. Aanpakken. En dat voelde goed! Omdat ik overdag zoveel bezig was om in opdracht creatief te zijn, deed ik thuis minder met mijn creativiteit. Maar dat was niet erg.

12 jaar geleden liep ik na een paar omzwervingen even vast. Het voelde niet meer goed. Ik wilde anders. Maar wat? Alsof het zo moest zijn viel mijn oog dat weekend al op de vacature 'Docent Visual merchandising'. Ik had mezelf nooit voor de klas bedacht. Maar deze sollicitatie is tot nu toe een van de beste keuzes geweest van mijn leven.

Natuurlijk waren de eerste weken voor de klas spannend. Maar het gaf me vooral enorm veel energie. Jonge mensen begeleiden in hun creativiteit en ze wegwijs in het mooiste vak: Visual Merchandising. Alle leerjaren door elkaar. Heerlijk. Jongeren aansporen om creatief aan de slag te gaan maakte mezelf ook creatief. Mijn lesbevoegdheid haalde ik in 4 jaar deeltijd op de kunstacademie. Pittig maar heerlijk. Oh ja... vooral omdat ik in die 4 jaar ook moeder werd.

Sinds de academie neem ik heel bewust ook tijd om zelf ook creatief bezig te blijven. Dat houd me scherp en actief. In 2017 ging ik nog een stapje verder: AtticSalt kwam er bij. 3 dagen voor de klas en 2 dagen mama en AtticSalt Vintage: voor mij de perfecte balans van mijn werkweek.

De zomervakantie is nu alweer 2 weken voorbij. Het schooljaar is gestart, maar de energie die me dit normaal geeft heb ik nog niet. Ik ben mijn mojo een even beetje kwijt. Lastig om toe te geven. De corona-periode was, en is, onduidelijk. En ik merk dat ik wel behoefte heb aan duidelijkheid. Ik hou van ritme. Ik doe wat goed voelt. Wat ik doe doe ik graag goed en dat geeft me energie. Last-minute veranderingen kosten me veel energie. De corona-veranderingen bij op school hebben me verrast, uit m'n mojo gehaald. Tja... Bij wie gebeurd dat niet. Deal with it. Maar vooralsnog kost me dat heel veel energie. Zoveel dat ik ook minder actief ben met AtticSalt.

Ik begrijp dat er minder studenten en docenten in het gebouw mogen zijn. Het is moeilijk om op school de 1,5 meter te handhaven. Men heeft gekeken naar 'hoe kunnen we zo goed mogelijk onderwijs bieden'. Voor veel collega's pakt dit goed uit voor sommige minder. Voor mij helaas ook minder. Het voelt als een jaartje productie-draaien. Alleen maar leerjaar 1 en mijn leuke taken zijn ook eeg van mijn rooster. Groundhogday: elke dag dezelfde les aan een andere groep. Alle vakken i.p.v. alleen visual merchandising. Compleet uit mijn comfortzone. Dat maakt me na 12 jaar ineens weer onzeker. 

Het komt wel goed. Maar ik vertrouw graag op mijn gevoel. En het voelt nu helaas niet goed. Ik ben uit mijn kracht gehaald. De basis bijbrengen is ook belangrijk maar mijn kracht ligt daar niet. Ik ben sterker in inzichten geven, conceptdenken, de psychologie achter een winkelindeling en de student laten vertrouwen op zijn of haar kwaliteiten. Dat staat helaas allemaal niet op het programma dit jaar. Ik kan even iets minder vertrouwen op mijn kwaliteiten en mijn enthousiasme. En ik moet nog een weg vinden hoe daar mee om te gaan. No mojo. Hoe gaan jullie om met veranderingen? Alle tips zijn welkom.

Leave a comment