Blue mondays

Het is 2 januari 2020. De feestdagen zijn voorbij. Toch wel fijn. In de kerstvakantie zei ik bijna elke dag tegen mijn man: "Wat een rare dag hè!" Hij lacht me voortaan uit als ik dat zeg en geeft me de reactie: "Jij houdt gewoon meer van ritme en structuur. Volgende week mag je weer lekker gaan werken."

Hij heeft gelijk. Tussen alle verplichtingen van de hele maand december door plan ik bewust heel weinig zodat ik mijn rust kan nemen. Maar tijdens die rustmomenten meen ik ook dat ik vanalles moet. Via social media vliegen de gezellige momenten van al mijn online vrienden me om de oren. Dit maakt me onzeker. Moet ik dit ook allemaal? Wil ik dit ook allemaal? Elk jaar wordt ik er beter in, maar het lukt me niet om me er helemaal voor af te sluiten. Nee, Ik hoef die kerstdrukte niet in. Ik hoef niet heel veel kerstinkopen te doen. Ik wil lekker thuis, lekker weinig en lekker niks nieuws.

En dan is het ineens 1 januari en vragen mijn man en ik ons altijd af: "Waarom is het op 1 januari altijd mistig?" Januari begint altijd zo stil. Het lijkt of alle mensen weg zijn, of alles gesloten is. En juist dan krijg ik het gevoel dat ik van alles wil. Niks meer op de planning, ik wil eruit, ik wil weg, maar er is nergens meer iets te doen.

En dan vraag ik me toch weer af: Had ik meer moeten doen in de kerstvakantie?

Grrrr, ik begrijp blue mondays wel. Waarom begint januari altijd zo stil. Kunnen we onze feestdagen niet een beetje beter over het jaar verdelen? Niet té veel in december, bewaar wat feest voor januari en februari. 

 

12 comments

cNTskLnwFvOG

vsYZADuSeR

SzVeWKDlngXHMPb

PflBoTuSM

tYgpcAzuksB

okYihuqjVeaUQx

DOvFiALazGS

CpDtLIlAWRG

gumtykPHSVJN

BezUQAJatXNDhg

Leave a comment