It's blue monday again

Vorig jaar schreef ik ook al eens over blue Monday. Ik dacht dat ik er niet zo mee bezig was. Toch wel dus... 

Aanstaande maandag is het alwéér blue Monday en ik kijk er stiekem naar uit dat deze dag voorbij is. Daarna kan het toch alleen maar beter worden zou je denken? Ik snak zo naar een leuk vooruitzicht.

Waarom wordt juist deze maandag gezien als de depressiefste van het jaar? Ik zocht het voor jullie op. Wikipedia zei dit: Psycholoog Cliff Arnall gooide alle dagen van het jaar in een wiskundige formule, samen met: het weer, schulden, salaris, tijd verstreken na kerst, goede voornemens, motivatieniveau en behoefte om actie te ondernemen. En de uitkomst van die formule was Blue Monday: de dag die het laagst scoort van allemaal.

  • De gezelligheid van de feestdagen is achter de rug.
  • De goede voornemens die men had zijn bij vele mislukt.
  • Het is nog steeds vroeg donker en ’s morgens laat licht.
  • Vaak is het koud en nat en de vakantie is voor veel mensen nog te ver weg om naar uit te kunnen kijken.
  • Bovendien is het weekend net voorbij en is de maandag het begin van een (saaie) werkweek.

Vorig jaar schreef ik: In de kerstvakantie zei ik bijna elke dag tegen mijn man: "Wat een rare dag hè!" Hij lacht me voortaan uit als ik dat zeg en geeft me de reactie: "Jij houdt gewoon meer van ritme en structuur. Volgende week mag je weer lekker gaan werken."

In 2020 werden mijn behoefte aan ritme en structuur behoorlijk op de proef gesteld. Zo sterk zelfs dat ik mijn mojo verloor en nog niet heb teruggevonden. (Wel stukjes ervan, maar zeker niet helemaal, wel vond ik andere mojo-stukjes maar die passen nog niet in het geheel) Na kerst was ik dus helemaal niet zo blij dat ik weer mocht werken. Weer een lockdown, weer thuisonderwijs, online lessen, online vergaderen en multitasken. Meeeehhhh. Het blue Monday-gevoel heerst al een behoorlijke tijd hier in huize Atticsalt. Niet altijd: het gaat op en af. Maar deze blue Monday voelt voor mij wel echt als een blue Monday. Ik wil niet mopperen, de corona-periode-lockdown-shit gaat ons aardig af. We zijn gezond, we hebben werk en ik hoop dat deze periode ons allemaal ook veel goeds op gaat leveren. Maar ik, de persoon die vorig jaar schreef zo gebaat te zijn bij structuur, mist die structuur zo zo zo erg. Het voelt alsof alles moet en weinig mag. Thuisonderwijs: moet. De veranderingen op mijn werk: moeten. Online lesgeven: moet. Lockdown: moet. 

Ik heb zo'n behoefte aan een leuk vooruitzicht, gewoon iets kleins is al prima. "We zijn in oktober waarschijnlijk allemaal gevaccineerd" doet het niet voor mij. Dat is te ver weg. Ik wil iets voor na 9 februari! Een koffiedate bij een fijn koffietentje, weer eventjes naar een kringloopwinkel, een concertje (Maak me niet eens meer uit van wie), een leuke les met veel visual merchandising of een goed gesprek met een student over concepten of gewoon met een gezellige groep mensen in 1 ruimte zijn. 

Pleeeeaaaase.

 

 

Leave a comment

Please note, comments must be approved before they are published